Media

Słowo Boże na dziś

Dziękujemy

Okolica

Kalwaria – Sanktuarium

Niewielka miejscowość w południowo-wschodniej Polsce, tuż przy granicy z Ukrainą. Mała, niepozorna, lecz czarująca. Osadzona na szczycie wzgórza, które w biblijnym znaczeniu jest szczególnym miejscem spotkania Boga z człowiekiem. Otoczona piękną przyrodą, przez którą Bóg także przemawia do ludzkiego serca. Miejsce pątnicze - sanktuarium, które nie ogranicza się tylko do świątyni i klasztoru, ale rozciąga się na okoliczne wzgórza i doliny, łąki i lasy, i w swoich kapliczkach przybliża wiernym tajemnice wiary zaczerpnięte z życia Chrystusa Pana i Najświętszej Maryi Panny. Ze względu na szczególny kult Męki Pańskiej nazwane Jerozolimą Wschodu, ze względu na obecność cudownego obrazu Matki Bożej i umiłowanie Maryi przez wiernych, zwane Jasna Górą Podkarpacia.

To miejsce wyjątkowe - święte, gdzie Bóg w tylko sobie wiadomy sposób rozlewa swe błogosławieństwo i ubogaca pątników swoimi łaskami. Zabytkowa świątynia wyszeptana od stuleci szmerem modlitw, czy drżąca od organowych głosów wtórujących kalwaryjskim pieśniom - tylko tu śpiewanym, przyjmuje każdego, kto chce się spotkać z Bogiem w sakramentach Kościoła czy na osobistej adoracji. Nieskazitelna zieleń otuli wszystkich, którzy tu szukają ciszy, piękna i ukojenia duszy. Kalwaryjskie tradycje i od dawien dawna pielęgnowane zwyczaje pomogą wiernym w prosty, a jakże wymowny sposób wyrazić miłość do Wszechmogącego Boga. Dom Pielgrzyma pokrzepi ciało posiłkiem i zapewni miejsce do snu, a płonące na ognisku polana stworzą niezapomniany klimat do radosnego przeżywania czasu w pielgrzymiej wspólnocie. Miejsce niezwykłe, wymarzone, aby przybyć i spędzić chwilę.

Krasiczyn – Zamek

Zamek w Krasiczynie to jeden z najpiękniejszych skarbów architektury renesansowo – manierystycznej w Polsce, należy również do najpiękniejszych zamków w Europie. Został zbudowany na przełomie XVI i XVII wieku przez Stanisława Krasickiego i jego syna Marcina. Tenże, uznawany za jednego z najwybitniejszych wówczas mecenasów sztuki w Polsce, przekształcił surowy zamek obronny, wzniesiony przez ojca, we wspaniałą, wielkopańską rezydencję. Dwie ściany parawanowe Zamku zdobione są piękną ażurową attyką. W narożach znajdują się cztery okrągłe baszty – Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka (ich nazwy symbolizują aprobowaną przez fundatorów hierarchię świata, obejmującą doczesność i wieczność). Jednym z najcenniejszych elementów architektonicznych Zamku jest mieszcząca się w baszcie Boskiej Kaplica, przyrównywana do kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu. Z Dziedzińca Zamkowego, okolonego arkadowymi podcieniami, podziwiać można niezwykle rzadko spotykane przepiękne sgraffitowe dekoracje przedstawiające sceny biblijne, medaliony z popiersiami cesarzy, wizerunki polskich królów oraz sceny myśliwskie.

O znaczeniu świetności Zamku w przeszłości świadczy fakt, że gościli w nim królowie polscy: Zygmunt III Waza, Władysław IV, Jan Kazimierz i August II.

Do zabytkowego Przemyśla jest stąd tylko 10 km, a rozległa panorama Pogórza Przemyskiego zachęca do pieszych, rowerowych czy konnych wycieczek po okolicy.

Arboretum – Bolestraszyce

Arboretum (rok założenia 1975), położone jest 7 km na północny-wschód od Przemyśla, należy do cennych zabytków przyrody i kultury Małopolski. W Bolestraszycach jednoczą się historia i czas współczesny. Historyczne założenie obejmuje park i dwór, w którym w połowie XIX w. mieszkał i tworzył znakomity malarz Piotr Michałowski. Arboretum obejmuje także dziewiętnastowieczny fort dawnej Twierdzy Przemyśl. Wiekowe drzewa, pozostałe z dawnych ogrodów zamkowych, stanowią malowniczy akcent wśród nowych nasadzeń, na które składają się gatunki obcego pochodzenia i rodzime drzewa, krzewy oraz rzadkie, zagrożone, ginące i chronione gatunki roślin. Arboretum nawiązuje do starych tradycji małopolskich ogrodów, w szczególności do: Sieniawy Izabeli Czartoryskiej, Zarzecza Magdaleny Morskiej – Dzieduszyckiej, Dubiecka Krasickich, Miżyńca Lubomirskich i Medyki Pawlikowskich. Organizatorem i dyrektorem Arboretum był w latach 1975-2001 prof. dr hab. Jerzy Piórecki. Od 2001 roku dyrektorem jest dr Narcyz Piórecki.

W Muzeum Przyrodniczym prezentowane są wystawy stałe „Chrońmy ptaki”- wystawa ornitologiczna i wystawa fotograficzna autorstwa prof. J. Pióreckiego „XXV lat Arboretum Bolestraszyce”. Prezentowana będzie także wystawa motyli nocnych oraz wystawa dendrologiczna -szyszek, przekrojów i skamielin. W oparciu o wystawy i zgromadzone kolekcje roślin działalność edukacyjną prowadzi Centrum Edukacji Dziedzictwa Kulturowo-Przyrodniczego. Na terenie Arboretum prezentowane są również rzeźby- wiklinowe obiekty powstałe w czasie Międzynarodowych Plenerów Artystycznych „Wiklina w Arboretum”.

Forty przemyskie

Tysiącletni Przemyśl ze względu na strategiczno – militarne położenie i znaczenie, od XVI – XVII w. pełnił funkcję warownego grodu; w średniowieczu ufortyfikowanego miasta z górującym nad nim zamkiem; w okresie zaboru austriackiego wyznaczony został do pełnienia roli zapory, chroniącej drogi wiodące ze wschodu i północy na południe i zachód. Gdy w połowie XIX w . zaostrzyły się zatargi o Bałkany między Austrią a Rosją, Przemyśl – główne ogniwo we wschodnim systemie obronnym Austro-Węgier – w okresie wojny krymskiej (1853-1856) zamieniony został w obóz warowny budowany w systemie poligonalnym. Miasto otoczone zostało pierścieniem 15 km wału i fosy, wzmocnionym około 30 bastionami, fortami, kleszczami i bramami.

Po wynalezieniu i zastosowaniu w drugiej połowie XIX w . gwintowanej broni palnej, znacznie zwiększającej jej działalność, w całej Europie nastąpiło pogłębienie przedpola obrony dotychczasowych obozów warownych, przeistaczając je w rozległe twierdze fortowe. W latach 1888-1914 Przemyśl zmienił się w pierścieniową twierdzę fortową I klasy, trzecią co do wielkości na dwieście wybudowanych w Europie. Wokół miasta, na obwodzie 45 km, na wzgórzach, wybudowane zostały 44 forty główne i pomocnicze (międzypolowe) jedno i dwuwałowe, ześrodkowane (dla piechoty i artylerii), artyleryjskie i pancerne. Modernizacji uległy także dotychczasowe poligonalne obozy warowne, zamienione na wewnętrzne pierścienie twierdzy.

Po wybuchu wojny, twierdza w latach 1914-15 spełniła swoja rolę w pierwszym oblężeniu, zatrzymując pod fortami blisko 300 000 armię rosyjska prącą w kierunku przełęczy karpackich oraz Krakowa i Śląska. W drugim oblężeniu, twierdza z powodu braku żywności, zimna i wyczerpania żołnierzy, w dniu 22 III 1915 poddała się wojskom rosyjskim, po uprzednim wysadzeniu fortów, magazynów, mostów, zniszczeniu dział i wszelkich materiałów wojennych. W dniu 3 VI 1915 r. zniszczona twierdza została odbita przez połączone armie austro-węgierskie i niemieckie.

W walkach o twierdzę obie walczące strony poniosły straty sięgające 115 000 żołnierzy zabitych, rannych i zaginionych.

Zniszczone i zdewastowane forty w 1968 roku zostały uznane za chroniony zabytek architektury obronnej. W 1997 roku Przemyśl został objęty Krajowym Programem Ochrony i Konserwacji Architektury Obronnej – do 2000 r. opracowana zostanie dokumentacja zagospodarowania fortów dawnej twierdzy.

Po fortach stanowiących unikalną atrakcję historyczno – turystyczną i przepiękną krajobrazowo, prowadzi szlak turystyczny znakowany kolorem czarnym.

Dubiecko – Zamek

Zamek zbudowany został w połowie XVI wieku przez Stanisława Mateusza Stadnickiego. Był on synem Stanisława i Natalii z Kmitów a właśnie Kmitowie wznieśli na wzgórzu nad rzeką San pierwszy, drewniany zamek otoczony wałem ziemnym i fosą. Drugi zamek była to murowana budowla na planie czworoboku, z wewnętrznym dziedzińcem usytuowanym pomiędzy dwoma budynkami mieszkalnymi, stojącymi równolegle do siebie i murami obronnymi. Stały ta także cztery wieże a dostępu do zamku broniła między innymi fosa. W tymże zamku urodził się w 1551 roku znany później z przezwiska „Diabeł Łańcucki” Stanisław Stadnicki warchoł, zabijaka i pieniacz.(portret poniżej)

W 1588 roku zamek przeszedł na własność Stanisława Krasickiego, właściciela Krasiczyna a po jego śmierci był w posiadaniu jego syna Jerzego. Za ich tam bytności trwały prace budowlane upiększające a także rozbudowujące pałac.

W 1611 roku Jerzy Krasicki zamawia u znanego snycerza Jana zwanego Francuzem „czworo drzwi do gmachów dubieckich i dwoje drzwi z kratami do frambugi na gankach snycerskiej roboty z staturami i problematami i kraty albo wrota do bramy” a nadto „miał urobić troje rogów jelenich do trzech lichtarzów, a do nich figury pewne, to jest: do jednego lichtarza Judyt z głową Holofernesową i z mieczem, do drugiego lichtarza Kupidyna z łukiem i z strzałami, a zaś do trzeciego Samsona tym kształtem jako do Złoczkowic (majętności Korniaktów). A pod te trzy lichtarze głowy też jelenie miał robić, oprócz tego i gotowe Meluzyny miał wyrzeźbić i rogi przyprawić, a kó’temu drzwi dębowe jedne dwoistym kształtem, jako w Krasiczynie, do pokoju.” Zamawia także do zamku „szyb wielkich okrągłych, przeźroczystych, jako najcudniejszych, 10300 według formy podanej”. Pożar jaki wybuchł w połowie XVII wieku przyczynił się do ponownej zmiany wystroju założenia.

W tymże to pałacu urodził się także 3 lutego 1735 roku Ignacy Krasicki – poeta i biskup.

Koniec XVIII i początek XIX wieku to kolejne prace modernizacyjne w wyniku, których czworoboczna do tej pory budowla traci swój wygląd i pozostaje stojącym do dzisiaj niewielkim, klasycystycznym pałacem. W środku obecnego pałacu z pierwotnej budowli zachowały się piwnice skrzydła południowego a także dwa pomieszczenia na parterze w części północnej.