Media

Słowo Boże na dziś

Dziękujemy

Świecki Karmel


Świecki Zakon Karmelitów Bosych (OCDS) tworzą osoby świeckie pragnące żyć charyzmatem Karmelu w świecie. Wraz z karmelitami bosymi oraz żyjącymi w klauzurze karmelitankami bosymi budują one rodzinę Karmelu Terezjańskiego. Uczestnicząc w tym samym charyzmacie, co zakonnicy, przeżywają go w świecie, każdy zgodnie ze swoim szczególnym stanem życia. Spotkania w trzecią sobotę miesiąca o godz. 1000 (sala nad zakrystią).

Zakon karmi się długą tradycją historyczną Karmelu, opartą na Regule św. Alberta i dziełach karmelitańskich doktorów Kościoła oraz innych świętych Zakonu. (Konstytucje OCDS). Karmelici świeccy, razem z zakonnikami i mniszkami, są synami i córkami Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, która jest ich matką i siostrą. Na dowód szczególnej opieki nad Zakonem Najświętsza Maryja Panna podarowała Zakonowi i całemu Kościołowi szkaplerz święty, odziewając nim swoje dzieci. Właściwością Karmelu jest ścisłe połączenie życia pustelniczego z życiem apostolskim. Żyć życiem modlitwy i dróg modlitwy nauczać – oto posłannictwo, jakie Karmel otrzymał od świętej Teresy i świętego Jana od Krzyża – doktorów Kościoła. Członkowie Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych są wiernymi w Kościele, wezwanymi do życia „w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi” poprzez „przyjaźń z Tym, o którym wiemy, że nas kocha”, w służbie Kościołowi. Pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, zgodnie z inspiracjami św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża oraz zgodnie z biblijną tradycją proroka Eliasza starają się pogłębiać swoje chrześcijańskie zobowiązanie wypływające ze chrztu.
Mając na uwadze początki Karmelu i charyzmat terezjański, zasadnicze elementy powołania świeckich karmelitów terezjańskich można ująć następująco:

  • żyć w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi, opierając się na naśladowaniu i opiece Najświętszej Dziewicy, której forma życia stanowi dla Karmelu wzór upodobnienia się do Chrystusa;
  • poszukiwać „mistycznego zjednoczenia z Bogiem” na drodze kontemplacji i działalności apostolskiej nierozerwalnie połączonych w służbie Kościołowi;
  • nadawać szczególnego znaczenia modlitwie, która, karmiona słuchaniem słowa Bożego i liturgią, powinna prowadzić do przyjaznego obcowania z Bogiem, nie tylko w czasie modlitwy, lecz także w życiu codziennym. Zaangażowanie w życie modlitwy wymaga karmienia się wiarą, nadzieją i przede wszystkim miłością, aby żyć w obecności i tajemnicy żywego Boga;
  • przenikać modlitwę i życie apostolskim zapałem w atmosferze ludzkiej i chrześcijańskiej wspólnoty;
  • przeżywać ewangeliczne zaparcie się siebie, wychodząc z perspektywy teologalnej;
  • uwydatniać w zaangażowaniu ewangelizacyjnym apostolat duchowości jako szczególną współpracę Świeckiego Zakonu, wiernego swojej karmelitańsko – terezjańskiej tożsamości.

(Konstytucje OCDS)